Vaktiyle bir ateşperest, oğlunu evlendirmektedir.  Düğün günü çok koyun ve inek kesilir.  Et kokuları mahalleyi sarar.  Ancak evin bitişiğinde, Müslüman,
dul bir kadın, dört yetimiyle yaşamaktadır. Hepsi de günlerdir açtırlar.  Kadıncağız, düğün evinin kapısını çalıp, 'ateş' ister.  Ancak maksadı başkadır.
Açtır. Belki yemek verirler diye gitmiştir.  Adam, kadının niyetini anlasa da, bir şey vermez.  Kadıncağız,  bir daha gidip 'ateş' ister. Yine eli boş döner.
Üçüncüde yine öyle.  Ama ne olur bilinmez, bu defa acır kadına.  Hallerini anlamak için dehlize iner ve  dayar kulağını bitişik evin duvarına ve dinler.
Yetimcik, annesine yalvarıyor:
- Ah  Anneciğim, ne olur bir daha git.  Belki bu sefer bir şey verirler.
Kadın ağlamaklıdır:
- Üç defa gittim yavrum! Artık utanıyorum.
Adam bunu duyar. Kalbi sızlar. Nefis bir 'Sofra' hazırlatıp, gönderir evlerine. Ve dehlize inip,  dinler yine. Yetimlerin en küçüğü dua ediyor:
- Ya Rabbi! O nasıl bize ikram ettiyse, sen de ona ikram et! Onu imanla şereflendir!
Ardından;
- Amiiiin! sesleri yükselir.
O anda, kalbi döner ateşperestin. Ve şehadet'i getirip imanla şereflenir.
 Nitekim Sadaka, belayı önler. Ama dua, kaderi değiştirir! Buyurmuştur büyüklerimiz...
 
Düşüncelerine dikkat et;
Sözlere dönüşüyorlar,

Sözlerine dikkat et;
Eyleme dönüşüyorlar,

Eylemlerine dikkat et;
Alışkanlıklarına dönüşüyorlar,

Alışkanlıklarına dikkat et;
Kişiliğine dönüşüyorlar,

Kişiliğine dikkat et;
Kişiliğin kaderin oluyor!'