Bir aşktan bir başka aşka kaç günde geçilir? Ya da 'sıkıldığım zaman ikinci bir aşka nasıl giderim?' sorularının sıkça sorulduğu devirlerde ,tıbbın çaresiz kaldığı sensizliklerim vardı. Sahteciliği kimlik belleyen, akıl yoksunu gezginler vardı etrafımda .Hayatı bir tiyatro oyunu sanan ve rolleri bitince nasıl oynadıklarına bile aldırış etmeden alkış bekleyen kuklalar vardı beni çepeçevre saran...

Günde beş vakit duydukları ezan sesinin vicdanlarının sesinden farklı olduğunu düşünüp, her türlü isyanlarına rağmen yıllarca bir bebek saflığında kalacaklarına inananlar vardı. İnanmakta usta olan bu insanlar neden var olan gerçeklere inanmazdı? Ruhlarını parlatmak yerine dudaklarını, tırnaklarını ya da ayakkabılarını parlatanlar vardı. Asıl parlaklığın görünüşte olduğuna inanan ya da inandırılan bu insanların ağızlarında dolanırdı aşk ve her faldan mutlaka çıkardı. Sakız fallarından öteye geçmeyen aşk tanımları, mesafesiz ve düzeysiz ilişkilerin diz boyu olduğu çamur hayatlar. Daha iyisini bulduğunda joker hakkını kullanmak isteyen genç bay ve bayanların modern görüşlerinden (?) ibaretti artık herşey. İşin kötü yanı bu CO2 yaşamlar hiçbir çiçek tarafından temizlenip paklanamıyordu da. Onlar her ulaşmak istediğimde beni senden uzaklaştıran hayatcıklardı...

Karbondioksit yaşamlar olmasaydı, oksijenin kıymetini bilir miydik? O yaşamlar olmasaydı azmin, mücadelenin tadı mı kalırdı? Biliyordum ki sana hiçbir feryat aksisedasız kalmazdı ve haykırıyordum tüm gücümle: OKSİJEN istiyorum Mevlam... Daha daha fazla OKSİJEN...